/ در دسته‌بندی نشده / توسط
آخرین زمان ویرایش:

درباره درمانگران

  • پذیرش یک فرد نسبت به تجارب شخصی اش، به معنای تأیید این نکته است که ما درمانگرها با مراجعان مان در یک قایق هستیم. ما همگی شرایط انسانی مشابهی را تجربه می کنیم. ما نیز نسبت به هم جوشی شناختی و همچنین نسبت به افکار و هیجانات ناراحت کننده و رفتارهای اجتنابی آسیب پذیر هستیم. جنبه مثبت این پذیرش افراطی و خود را درجای مراجعان قراردادن، این است که فرصت هایی برای ما فراهم می آورد تا برای پذیرش، توجه آگاهی و تمایل سرمشقی باشیم و همچنین همدلی ما را نسبت به مخصمه ای که مراجع در آن افتاده، افزایش می دهد. {1}
  • اشتباهات درمانگران درمورد مشکل: ناراحتی از سکوت، حل مسئله، ناراحتی از ابراز هیجان، متقاعد کردن مراجع برای اینکه مشکل را از دیدگاه ما ببیند. متقاعد کردن مراجع به اینکه راه حل خود، مشکل است. {1}
  • زیاد نیاز به متقاعد سازی کلامی نیست، تجربه فرد بهترین معیار برای سنجش میزان موفقیت راهبردهای اجتناب و کنترل است. {1}
  • الگو سازی خوب، سازده یک ارتباط خوب و موثر است. {1}
  • آغاز کنید {1}
    • حضور داشته باشید: سعی کنید با دیگر افرادی که در اتاق با شما هستند همراه باشید- البته با کسی که به شما شباهت داشته باشد. حضور داشته باشید همراه با انسانیت خود که هرجا می روید با شماست، حتی در اتاق درمان. حضور داشته باشید با زندگی، محیط و شرایط انسانی همراه باشید، چون اینها در اتاق درمان، در لحظه ی کنونی و در این مکان که با مراجعتان هستید، با شما همراهند. به محض اینکه فکر کردید لحظه ی آغاز درمان فرارسیده ، در چشمان فرد نگاه کنید. حواستان باشد این فرد رنج و لذت را می شناسد- این فرد نیز درست شبیه توست. با دلسوزی و شفقت با او برخورد کنید و با گرمی با او ارتباط برقرار کنید. به آموزه ی راجرز (1941) توجه کنید: من متوجه شده ام همان احساسی که به نظر بسیار شخصی می آید و به همین دلیل ممکن است برای دیگران غیر قابل درک باشد، می تواند بیانی باشد که در افراد دیگر منعکس می شود. این قضیه باعث شد باور کنم آن چه در هرکدام از ما بسیار منحصر به فرد است، می تواند همان عنصری باشد که اگر دیگران مطرح کنند، می شود عمیقا با آنها ارتباط برقرار کرد.(ص206). آموزه ی پونگ را به یاد آورید، م گفت:(( نظریه های خود را به خوبی فراگیرد، اما هنگامی که می خواهید روح تان را لمس کنید، آنها را کنار بگذاررید))(یونگ، بی نس، و بی نس،1928،ص4).
    • کاربردی شوید:
      • مراقب اجتناب تجربه ای و چگونگی ارائه و حضور آن باشید
      • انگیزش ارزش مدار مراجع برای تغییر را در نظر داشته باشید
    • با درماندگی خلاق شروع کنید
    • عملکرد ارزش ها، عملکرد ACT بدون کمک عملکرد ارزش ها، ناقص است. بهتر است این عملکرد، بعد از تمرین های درماندگی خلاقانه، ناهم جوشی، پذیرش و توجه آگاهی آغاز شود.
    • برای مراجعان با انگیزه پائین، با ارزش ها شروع کنید. ارزش ها به عنوان برانگیزاننده عمل می کنند.
    • مصاحبه ی انگیزشی برای افزایش انگیزش مراجع نسبت به درمان به کار می رود. با بررسی میزان آمادگی مراجع برای تغییر آغاز می شود و از راهبردهای متعددی برای افزایش این انگیزش استفاده می کنیم (میلر و رول نیک،2002).
    • تغییر اهداف درمانی مورد انتظار
      • چه میخواهی؟
      • چطور میتوانی در بدست آوردن آنچه که میخواهی موفق شوی؟
      • می توانی موانع خود را برای بدست آوردن نتایج ارزشمند جستجو کنی؟
    • شروع با توجه آگاهی:
      • برای مراجعانی که از قبل در درمان مشارکت داشته اند و بهبودی هایی حاصل کرده و می خواهند در مسیر خود اکتشافی، بهبود و تغییر بیشتر پیش بروند
      • مراجعانی که مشکلات اساسی در مورد کنترل و اجتناب ندارند، تاحدودی ارزش هایشان مشخص است و برای پیشرفت و ترقی خود به توجه آگاهی علاقمندند
    • فردی سازی تمرین ها: با تمرین و کمک گرفتن از سوپرویژن برای تحلیل کارکردی و مفهوم پردازی مورد، خزانه ی رفتاری ACT شما آن قدر انعطاف پذیر می شود که به سادگی و به صورت کارکردی می توانید از فرایندی به فرایند دیگر بروید
    • تمرین و استعاره های خود را خلق کنید
    • درمانگر ACT باید به دنبال فرصت هایی باشد که در آن تسلط تبعیت، پیروی اجتناب کننده و افزایش مشکل ساز در جلسه مطرح می شود. نمونه چنین مشکلاتی وقتی است که مراجع عبارات زیر را می گوید:
      • من همیشه / هرگز…
      • زندگی (ناعادلانه ، در حال حاضر عالی و بی نقص، وارونه، مزخرف و…) است.
      • آره، ولی …
      • من می خواهم(یک کار مهم) انجام دهم اما اگر این کار را بکنم، احساس می کنم که…
    • نکات ویژه درباره درمانگران {2}
      • درمانگر قابل از موضعی برابر، حساس، و اصیل با درمانجو سخن می گوید، انگاره های خود را با وی به اشتراک می گذارد، و به توانایی ذاتی وی در جایگشت از واکنش های ناموثر به موثر احترام می گذارد.
      • درمانگر قابل هم پذیرش محتوای روان شناختی مساله ساز( مانند آنهایی که سر و کله شان در طی درمان پیدا می شود) و هم تمایل به حفظ انگاره ها، احساسات، یا خاطرات متضاد و مساله ساز را مدل سازی می کند.
      • درمانگر قابل به در مانجو یاری می رساند تا با تجربه ی مستقیم، تماس حاصل کند و تلاش نمی کند تا وی را از شر محتوای روان شناختی دردناک خلاص نماید.
      • درمانگر قابل از جر و بحث، سخن رانی، به زور قبولاندن، یا تلاش برای متقاعد کردن درمانجو خودداری می کند.
      • درمانگر قابل در زمان های مناسب، تمرینات تجربه ای، متناقض نماها، و / یا تمثیل هارا به درمانجو معرفی می کند و به هنگام شرح آنها بر معنای لفظی تاکید نمی ورزد.
      • درمانگر قابل هنگامی که مسائل شخصی اش به درد درمان می خورد دلش می خواهد خود را افشا کند.
      • درمانگر قابل به جای کارگیری مداخلات ((یکسان)) برای تمام درمانجویان، بر حسب نیاز های فرد- ویژه آنان، از مداخلات مختلفی استفاده می کند. او آماده است تا هر زمان که لازم باشد بر مبنای نیازهای درمانجویان مسیر درمان را تغییر دهد.
      • درمانگر قابل مداخلات را برای درمانجو طراحی می کند و تمثیل ها، تمرینات تجربه ای، و آزمایه های رفتاری جدیدی را که با تجربه، بازی های زبانی، و بافتار فرهنگی، اخلاقی، و اجتماعی درمانجو تناسب دارد، تدوین می نماید.
      • درمانگر قابل می تواند از اشیای حاضر در اتاق درمان برای مدل سازی موضع اکت استفاده کند(برای مثال، کنار درمانجو می نشیند و از اشیا موجود در اتاق درمان برای تجسم فیزیکی مفاهیم اکت استفاده می کند).
      • درمانگر قابل فرایندهای مربوط به اکت را درلحظه شناسایی می کند و در جایی مناسب از بافتار رابطه ی درمانی، مورد استفاده قرار می دهد.
    • رابطه درمانی در ACT، رابطه بین هم رتبه ها است. چون فرایندهایی که به درد و رنج انسانی منجر می شوند و مسایلی در زندگی ایجاد می کنند، تجارب انسانی جهان شمول س و همگانی هستند، نه فرایندهای آسیب زایی که تنها به وسیله مراجعه کنندگان به درمان تجربه می شوند، پس فرض بر آن است که درمانگران خودشان نیز با مسایلی مثل اجتناب ، آمیختگی و فقدان صراحت ارزشها دست و پنجه نرم می کنند. {3}
    • اگر درمانگر مفاهیمی که در ACT به مراجعانش آموزش می دهد برای خود و زندگی اش چه در داخل جلسه و چه خارج از آن به کار نبرد، پس عدم صداقتی در تعاملات درمانی وجود دارد که مانع از ایجاد یک رابطه درمانی باز و کامل خواهد شد.(ویلسون و ساندوز،2008). {3}
    • توافق آگاهانه در ACT عبارت است از ارایه توصیفاتی کلی از اصول آن و برطرف کردن ابهاماتی که برای مراجع پیش می آید. همچنین لازم است درمانگر اشکال دیگر درمان های موجود را برای مراجع توصیف کند و مزایا و معایب آن ها را شرح دهد. {3}
    • در واقع ما اغلب به مراجعان مان می گوییم که: من نمی خواهم تصور کنی که من انسان کاملی هستم و زندگی کاملا منظم و خالی از عیب و نقصی دارم. اگر مسیر زندگی را به یک کره تشبیه کنم، من از یک نقطه پیمودن مسیر را آغاز کرده ام و تو از نقطه ای دیگر. درست است که من درمانگر توهستم اما این بدین معنا نیست که به قله ی کوه رسیده ام، من نیز باید همانند تو به پیمودن مسیر ادامه دهم اما من ازجایگاه، خود می توانم موانعی را که بر سر راه تو وجود دارند مشاهده کنم و آن ها را به تو نشان دهم تا شاید بتوانی مسیر دیگری را برای خود انتخاب کنی. {5}

نظری بدهید